Haubica - działo o krótkiej lufie (od 10 do 30 kalibrów) i małej prędkości początkowej pocisku, przeznaczone głównie do strzelania stromotorowego (pocisk jest wystrzeliwany pod stromym kątem). Stosowana przede wszystkim do prowadzenia ognia do celów ukrytych (znajdujących się w ukryciu) lub zakrytych (za przeszkodami). Dzięki zastosowaniu zmiennych ładunków miotających możliwe jest dokonanie zmiany stromości toru lotu pocisku i donośności strzelania przy tym samym (stałym) kącie podniesienia.

Haubica górska wz. 16, producent Škoda Pilzno (Austro-Węgry)
Pierwsze haubice górskie wz. 16 wyprodukowano w listopadzie 1915 r. dla Turcji (48 sztuk). Oficjalnie haubicę oznaczono jako 10cm Gebirgshaubitze M 16. Do końca I Wojny Światowej zakłady w Pilznie wyprodukowały 546 dział tego typu i 541 łoży. Po I Wojnie haubice wz. 16 znalazły się na wyposażeniu artylerii w Polsce, Czechosłowacji, Austrii, na Węgrzech, w Rumunii, Turcji oraz we Włoszech. Do haubicy stosowano amunicję używaną w lekkich haubicach polowych wz. 14 (wz. 14/19). Używano pocisków ostrych wz 15, wz. 21, wz. 21a, wz. 30 oraz szrapneli wz. 14, wz. 21, wz. 21a i wz. 30. W latach 1920-22 przeprowadzono modyfikację haubicy wz. 16 i wprowadzono wz. 16/19. Istotną zmianą było przedłużenie lufy do 2400 mm, co zwiększyło zasięg pocisku do 9800m.